Facebook için hikâye / beyan metni taslağıBu fotoğrafta gördüğünüz ahşap kapı, çocukluğumdan beri yaşadığım evin kapısı. Arkasında dedem Halil İbrahim Yamak’ın gölgesi var. Dedem çok iri, yaklaşık 2 metre 10 santim boyunda, gençliğinde son derece atletik bir adamdı. Koyu taba renginde, kirenut tonlarında paltosunun cebinde her zaman bu kapının uzun sarı anahtarını taşırdı. O anahtar benim için sadece bir kapı kilidinin anahtarı değildi; çocukluğumu, ailemin güvenliğini ve bu evin hatırasını temsil ediyordu.Bu evin bahçesinde, annem Sema Calgav ve teyzelerimin genç kızlık yıllarında diktikleri bir ceviz ağacı var. Çocukluğumda, o ağaç büyüyüp ceviz vermeye başladığında, annem ve teyzelerim ağacı sallayarak cevizleri nasıl döktüklerini anlatırlardı. Yıllar içinde ceviz ağacı o kadar büyüdü ki, arkamızdaki dört katlı apartmanın boyunu geçti; dalları rüzgârda sallandıkça hem eve gölge düşürür, hem de içeriye çocukluğumun sesi gibi bir uğultu taşırdı. Çok uzadığı için ilerleyen yıllarda üst kısmını kestirmek zorunda kaldık; bugün hâlâ gövdesi bahçede durur, benim için hem dedemin, hem annemin, hem de çocukluğumun canlı bir hatırasıdır.Yaklaşık 1975–77 yılları arasında, yılbaşından önce sokaklarda hindi satılırdı. Dedem bir yılbaşında bir hindi aldı. Normalde kesilip yılbaşı sofrasında yenmesi beklenirdi ama biz o hindiyi kesmedik, ben beslemeye başladım. Yıllar içinde benim gözümde 50–60 kiloya ulaşan, iri, güçlü bir hayvana dönüştü. Kaçmasın diye ayağını iki çamaşır ipiyle bağladık, yine de öyle yukarı hamleler yapardı ki, ceviz ağacının yüksek dallarına doğru atlayışlarını “uçmak” gibi hatırlarım. O ev, o ceviz ağacı, o kapı ve dedemin cebindeki sarı anahtar benim hayatımın temel sahneleri hâline geldi.Yıllar geçti. Dedem 2002 yılında vefat etti. Maltepe Mezarlığı’nda kabrini ziyaret etmeye devam ettim. Ne yazık ki bir süre önce mezarındaki fotoğrafın kırıldığını fark ettim. Bu durum beni hem insan olarak, hem torun olarak derinden yaraladı. Mezar taşına ve fotoğrafa verilen bu zarar, sadece maddi bir zarar değil; anılara, hatıraya, ölüye saygıya dönük bir saldırı gibi hissettirdi. Şu anda konuyla ilgili gerekli mercilere başvurularımı yapıyor, elimdeki fotoğrafları ve bilgileri resmi makamlara sunuyorum.Bugün bu satırları yazma sebebim, yaşadığım evi, bu kapıyı, ceviz ağacını, dedemi ve mezarındaki tahribatı tek bir çizgi üzerinde anlatmak. Ben, çocukluğumdan bu yana aynı evde yaşayan, aynı kapıdan girip çıkan, aynı ceviz ağacının gölgesinde büyüyen biriyim. Bu nedenle, evime ve aileme yönelik her türlü fiziksel ya da psikolojik saldırıyı ciddiye alıyor ve kanuni haklarımı kullanıyorum. Bu paylaşım, hem bir hatıra, hem de yaşadıklarımı kayda geçiren kişisel bir beyan niteliğindedir.

ingilizce’ye çevir lütfen

This is a draft story / statement text for Facebook:

The wooden door you see in this photo is the door of the house where I have lived since my childhood. Behind it stands the shadow of my grandfather, Halil İbrahim Yamak. My grandfather was a very large man, approximately 2 metres 10 centimetres tall, and extremely athletic in his youth. In the pocket of his coat, in warm tan, chestnut‑like tones, he always carried the long, yellow key to this door. For me, that key was not just the key to a door lock; it represented my childhood, my family’s safety and the memory of this house.

In the garden of this house there is a walnut tree that my mother, Sema Calgav, and my aunts planted in their young girlhood. When that tree grew and began to bear walnuts, my mother and my aunts would tell me how they used to shake the tree to make the walnuts fall. Over the years the walnut tree grew so tall that it exceeded the height of the four‑storey apartment building behind us; as its branches swayed in the wind, they cast a shadow over the house and carried into the rooms a kind of murmur that sounded like the voice of my childhood. Because it grew too tall, in later years we had to have the upper part cut; today the trunk still stands in the garden and is a living memory of my grandfather, my mother and my childhood.

Between roughly 1975 and 1977, turkeys used to be sold on the streets before New Year’s. One New Year’s, my grandfather bought a turkey. Normally it would have been slaughtered and eaten at the New Year’s table, but we did not slaughter this one; I started to feed it. In my eyes, over the years it turned into a large, powerful animal that reached 50–60 kilos. We tied its leg with two clotheslines so that it would not run away, yet it would make such upward leaps that I remember its jumps towards the high branches of the walnut tree as “flying”. That house, that walnut tree, that door and the yellow key in my grandfather’s pocket became the main scenes of my life.

The years passed. My grandfather died in 2002. I continued to visit his grave in the Maltepe Cemetery. Unfortunately, some time ago I noticed that the photograph on his grave had been broken. This affected me deeply, both as a person and as a grandson. The damage done to the gravestone and the photograph felt not only like material damage, but like an attack on memories, on remembrance and on respect for the dead. I am currently applying to the relevant authorities about this matter and submitting the photos and information I have to the official institutions.

The reason I am writing these lines today is to tell, along a single line, the house I live in, this door, the walnut tree, my grandfather and the damage done to his grave. I am someone who, since childhood, has lived in the same house, passed through the same door and grown up in the shade of the same walnut tree. For this reason, I take every kind of physical or psychological attack on my home and my family seriously and I make use of my legal rights. This post is both a memory and a personal statement that records what I have experienced.